Los que me seguís desde los principios de este blog sabéis de mi amor por los animales. Soy un apasionado de prácticamente todo bicho viviente. Por muy feo que sea el animal, si paso un ratito con él, acabo encariñándome.
Llevaba mucho tiempo dándole vueltas a un tema. Por un lado ... creo que no debería tener animales en el piso en el que vivo actualmente, porque hay muy poco espacio y la verdad es que mis horarios laborales no son nada buenos como para dedicarles toda la atención que se merecen. Pero ... me encantan los animales, y si quiero ser coherente con mis pensamientos, creo que debería dedicar cierto tiempo a ayudar en la medida de mis posibilidades.
Hubo un tiempo en el que maduré una idea. Quería montar un negocio de guardería de animales. En aquel momento era una buena idea porque no había muchos centros que te dieran un buen servicio por Bizkaia, pero ahora la cosa es distinta. Supongo que ya no es el momento.
De todas maneras, en lo que pienso ahora es algo más ... altruista. Y creo que ha llegado el momento.
Me gustaría ayudar en alguna protectora. No tengo claro si como voluntario o como casa de acogida temporal. Cualquiera de las dos me parecen buena idea. El problema de la casa de acogida temporal, a parte de lo que os he comentado sobre el espacio en mi choza, es que ... estoy seguro de que a cualquier animal que venga lo acabaré cogiendo cariño y luego me dolerá mucho separarme de él. Y en el caso del voluntariado, pues me gustaría ser una persona comprometida y realizar el trabajo con el que me he comprometido ... pero ya sabemos que cuando se trata de voluntariado, a veces uno se relaja un poco. Y eso no me gusta. Si me comprometo con algo tengo que cumplirlo SIEMPRE. Las cosas a medias no me gustan.
No arreglaré el mundo ni nada por el estilo, pero pondré mi granito de arena para que por lo menos unos pocos animalillos tengan una mejor vida.
Eso me haría muy feliz, la verdad.
¿Qué pensáis vosotros? ¿Con qué opción os quedaríais? ¿Voluntariado o Casa de acogida temporal?
VOLUNTARIO
lunes 22 de febrero de 2010
Publicado por MidnightSong en 2:26 PM
Etiquetas: animales, Reflexiones, Sueños, Trabajo
Suscribirse a:
Enviar comentarios (Atom)


31 comentarios:
Yo creo que me quedaría con el voluntariado, por eso de que dices de los horarios y que no hay mucho espacio. Además, lo bueno del voluntariado es que no tiene por qué ser todos los días, y te permite organizarte el tiempo como mejor te venga.
Ya nos contarás si te decides.
Un beso!
Yo me quedaría con la casa de acogida, pero esto es lo que haría yo, porque no sé si sabría organizarme para el voluntariado, jaja
Yo tengo tres gatos y una perra en mi piso (que si, vale, es grandecito :P) y en la casa de campo, nada menos que ocho perros. Este número se verá reducido en breve a 5...porque 3 de ellos son cachorros que vamos a regalar.
Lo que puedes traducir en que "adoro a los animales". Son parte de mi vida. Una parte importantísima! Y por eso, tu idea, me parece genial!! De las mejores ideas que he escuchado últimamente ^^
Mi consejo, es el voluntariado. Ser casa de acogida es muy doloroso, como bien dices, cuando llega el momento de la separación. Si eres como yo (que por lo que leo, deduzco que si), lo pasárías bastante mal.
En cuanto al voluntariado, puedes distribuir tu tiempo libre y si de verdad te gustan los animales, ya verás como no lo dejas aparacado. No tengas miedo por eso. ;)
Por cierto ¿conoces la Asociación GATA?? No sé si estarán en tu ciudad aún, pero esta asociación se dedica a recoger animales abandonados o callejeros, los dan tratamiento veterinario si lo necesitan y les buscan un hogar. Suelen necesitar voluntarios que sólo se dediquen a recoger a ese tipo de animales cuando encuentren alguno y llevarlo hasta sus dependencias. Esa labor, la puedes compaginar muy bien con tu vida del día a día...porque el caso no es buscar, es encontrar. Vamos, que si no quieres no tienes por qué salir a propósito a buscar animales, sólo recoger a los que te encuentres.
Pero ya te digo, no sé si tendrán sede en tu ciudad.
En fin, lo dicho, que me parece una idea GENIAL! ^^
1 besazo!
Mira... una vez fuimos a darnos un garbeo por una feria en Barna. Pasamos por el lado de unos galgos hecho polvo. Tenían cicatrices por todos lados. Uno de ellos, no, miento, fue una, nos miraba todo el rato, y mientras J. le preguntaba a la mujer que los tenía porqué estaban así, yo me puse a acariciarla... joder, pa'que hice nada...
Nos contó que son animales que fueron maltratados y que ellos los cuidaban. Nos daban la opción de quedarnos la perrita los fines de semana. Pero yo sabía perfectamente que si esa perra entraba en mi casa ya no saldría. Y como no la podía sacar a pasear todo lo que necesitaba opté por decir "no".
Al empezar a alejarnos la perra me siguió... y me lamía la mano (joder, aún me emociono cuando me acuerdo...). Pero no podía hacerlo. Así que lo que hice fue aportar pasta cada mes para ayudar en lo posible, aunque solo sea economicamente.
Si no puedes quedarte con un animal no hagas lo de la acogida. De esto que te cuento han pasado 4 años y aún me acuerdo de la carita de la perra...
Un besín.
Yo, teniendo en cuenta lo que dices y pensando también en lo que haría personalmente.. me haría voluntario. No sé, pero puedes comprometerte igualmente aunque sólo seas voluntario, si tienes verdaderas ganas y constancia... no sé por qué tendrías que tomártelo de manera relajada.
Un besitooo y, lo que decidas, bien decidido estará :)
Si tan sensible eres con este tema (como yo), no rte lo recomiendo para nada, se pasa fatal :(
Yo tampoco sería capaz de dejar ir a un animal que hubiera estado en mi casa, así que lo de la acogida lo descartaría. Mejor la otra opción.
yo optaria por el voluntariado,la casa de acogida estaria bien, pero yo me conozco, montaria un zoologico ains
Amigo Felix:
Partiendo de la base que con el
tema de los txakurtxus, katutxus, astotxus y demás estoy mú sensibilizá, te diré que cualquiera de las dos opciones me parece válida. De hecho hace unos pocos días y tras ver un programa que presenta Antxon Urrusolo y en el que tocaron este tema del voluntariado, también se me pasó por la cabeza, pero es algo con lo que hay que comprometerse y hoy por hoy servidora no está pa compromisos. (asín que aviso a mis numerosos pretendientes: abstenerse de cualquier tipo de petición de mano). Bueno xorradas varias al márgen: te ánimo a que sigas a tu instinto, corazonada, PORQUE cualquier cosa que SE haga en este sentido y por muy poco que pueda parecer ya será mucho.
con esto y un bizcocho......
iraultza
Pd:¿ puedo saludar? pos un saludito pa mi hartza, y pa mi oker!!! y pa tos mis katutxus!!!(grison, oly; misita 1, 2 y 3).
La verdad es que es muy bonita la idea, tanto una como la otra, pero ya sabes que como todo, exige una responsabilidad y un compromiso. ¿Lo has pensado verdad? ;)
Yo (personalmente, obvius xD) no optaría por "casa de acogida" porque después lo vas a pasar muy mal y si no encuentra un bichito casa qué? vas a montar un zoo en casa!!!!!! así que el voluntariado me parece mejor opción, aunque decidas lo que decidas, bien estará ;)
Un besote cielo!!!!!!!!!!!!!!
creo que estamos todos de acuerdo, la mejor opción, el voluntariado...
una vez me pasó algo parecido a lo que le ocurrió a igrein (un besete!!!!)
Me fui con Flat a Navajas de excursión y nos encontramos con un perrito callejero. El animal se pasó el día entero siguiéndonos. Vamos, que jugamos al despiste y siempre acababa encontrándonos. Nos sentamos a comer en medio del campo y el animal se sentó con nosotros!!! No sabes lo que lloraba el animal cuando vio que él no podía venirse en el tren con nosotros!!! y yo lo pasé fatal. quería cogerlo pero no me dejaron...
por eso, lo mejor es el voluntariado, si lo metes en casa, tendrás un zoo!!
besos!!!
Yo creo que te conviene mas el tema del voluntariado, porque te permitiría poder ayudar cuando tengas un rato de ocio/esparcimiento/libre,
La opción de casa de acogida, si no tienes mucho tiempo disponible, no la veo muy llevadera.
Espero haberte aclarado tus ideas.
Besitos, guapetón, encantada de leerte, comosiempre.
Jo tio, mira que me caías bien, pero ahora lo "has bordao" como diría mi padre...
Cualquier opción es buena, siempre que te de satisfacción y los animalines van a ser super felices contigo.
Yo tengo una gatita desde noviembre... una callejerilla de 5 meses que nos ha conquistado el corazón, y no me arrepiento de haberla adoptado.
ASí que hagas lo que hagas, lo harás bien... muy bien...
Ay mi MId que rico es!!!
Bueno Mid creo que ha llegado la hora de compartir ese instinto que tienes ahí aparcado y ponerlo en marcha, me parece genial la idea del voluntariado, si eres muy sentimental y te conoces el tema de acogida es un poco especial ya que has tener muy claro que es por un tiempo y luego el animal se va y vuelve otro, si crees que puede ser doloroso para ti, realiza el voluntariado que es más completo.
Eres una pequeño gran hombre perfecto pequeño MID, recibe un fuerte abrazo y un gran beso MUAKKKKKKKKKKKKKKKKK.
YO lo de cuidar de alguien lo llevo muy mal, apenas se cuidar de mi mismo.
Asi que optaria por voluntariado...
Hola!
Cuantísimo tiempo! Y sigo viva!
Yo me decantaría por la casa de acogida, me parece más cómodo... sin embargo, por lo que dices de que te encariñarías de los bichitos, quizás te vaya mejor el voluntariado. Si estás decidido, adelante! Los animalitos seguro que te lo agradecerán. A su manera, claro ^^
Un besito!!!
Yo sería voluntario, porque como casa de acogida lo vas a pasar fatal cuando los animales se vayan, así que creo que es mejor lo otro. Besos
Si te gusta adelante ¿no crees? Nunca se sabe como puede resultar un proyecto o una ilusión, si no se lleva a cabo.
Ya irás contando como te va, ¿vale?
Besicos muchos.
mid txakurra paseatzera atera eta etxerako buelta ahaztu al duk??? :).
iraultza
IRAULTZA:
Kaixo, Iraultza!!
Emmm ... zauriak mizkatzen ari naiz, oraindik. Baina ez kezkatu, laster itzuliko naiz.
Oso pozik nago hemetxe zu ikusteagatik. Eskerrik asko, benetan.
Ez dakit nola gustatzen zaizu nire blog-a irakurtzea, baina ... pozik nago.
Eskerrik asko, laztana.
middd!!!! que tal andas? ya he vuelto!!! y con gordo incluido! oyes que te invité a entrar al otro blog que tengo a 'midnightsong@hotmail.com' no se si sigues teniendo esa cuenta o no, por si has cambiado dímela para agregarte con otra nueva, y asi ves al peque.
En cuanto al tema de voluntariado con animales, yo colaboré con una perrera durante varios meses aqui en mi ciudad y la verdad estaba encantada. Iba cada sábado por la mañana de voluntaria tambien, para sacar a pasear a los perrillos al campo cercano donde está el centro, y me gustaba mucho la experiencia, el caso es ese que le coges cariño (en mi caso le cogí cariño a todos los que sacaba y eran más de 20...) porque verlos ahí con sus patitas apoyadas en sus jaulas, deseando que los saques de paseo, y lo agradecidos que eran, que me mimaban mogollón, a mi se me partía el alma cada vez que terminaba el turno del que disponia para estar con ellos, esperaba cada sábado con muchas ganas.
Muchos fueron adoptados, pero conforme salían algunos entraban varios, a veces me tocaba lavarlos, otras dar de comer a los pequeñajos..... yo esque soy amante de todo tipo de perros, son mi locura, respeto a todos los animales pero los perros son mi debilidad, para que te voy a engañar.
Al final lo dejé porque me cambiaron el turno en el curro y al poco me quedé embarazada. Los eché muchisimo de menos, eso si pero compañeras que estaban conmigo a veces me mandan mails para contarme cosas de los que estaban, si los adoptaron, o si siguen allí. Hace poco me pasé por allí porque hicieron una comida todos los voluntarios, hay muy buen rollo, aparte de hacer algo positivo porque los animales te dan mucho, conoces gente, y uno que yo paseaba me conoció al instante, es uno de los mas viejos de allí y se encariño mucho conmigo.
Fíjate que yo ya tengo dos perros, uno en casa de mi madre y otro se lo quedó mi pequeño cuñado y me sigo rodeando de ellos. Eso si, en mi casa aun no tengo ninguno, mas que nada porque apenas estoy por aqui, que si no, no te creas que ya estoy pensando en adoptar alguno cuando el nano sea mas grandecillo.
Si decides colaborar no te arrepentiras, ya veras, es una experiencia muy bonita, sobre todo si te gustan los animales, disfrutaras mogollon teniendo a tantos que atender, yo no daba abasto!
Saludos y un abrazo!
Pues yo pasaba por aquí, como siempre rezagada,
a saludarte y ve como estabas .... me encuentro con tu dilema, y yo desde luego no me lo pensaría, voluntariado ni no quieres sufrir luego en cada despedida.
En cuanto a la acogida .... mejor aceptame a mi, que también soy un animalillo perdido ...jejeje
Muchos besosss
sana sanita....
zure zain gaude!! ni ta beste guztiok, beraz badakizu!!!!!!!!!!
pd: "no dejes para mañanma lo que puedas hacer hoy!!!!"
adio guapo!!!!laister arte!!!
iraultza "waiting to....."
Voto por voluntariado. Por lo que dices creo que tienes el suficiente amor por los animales como para tener un compromiso firme. Estoy seguro de que no lo dejarás a medias.
Salud y fuerza, compañero!
hola Mid!!
Yo era voluntaria, y hace poco terminé una acogida de una perrita qeu iban a sacrificarla.
Las dos partes son duras, porque ves que hay mucho cabronazo suelto.
te aconsejo que empieces por VOLUNTARIO... Al menos que acojas gatitos, son super independientes, y no requieren tanto tiempo, como el perro.
Y es triste cuando se van, muy triste, y sientes vacío... Pero hay que ponerse una coraza... Crea callo!!
un Besazo Mid!!
Aida la ovejita negra
Voluntariado porque le puedes dar tu cariño y cuidados no a uno sino a muchos animales :) aunque la frasecita me haya quedado un poco cursi.
Yo también adoro a casi todo bicho viviente. El casi por las ratas a las que le tengo pánico y asco.
No lo dudes, creo que la experiencia te parecerá de lo más gratificante.
Me parece genial que hayas elegido el voluntariado pero.... ¿ya no te acuerdas de tod@s nosotr@s? nos encanta tener noticias tuya eh... un beso pequeño melenudo ;)de esos grandes, grandes super grandes ^.^
mid larritzen hasiak gara zure jarraitzaileak asin que ponte las pilas pero ya!!!!!!!!!!!
musus from mumbai (india)
iraultza
IRAULTZA:
¿Qué coño haces tú en Mumbai? ¿Oporretan? ¿Lan egiten? ¿Te has perdido? Oye, si necesitas que alguien vaya a buscarte sólo tienes que decirlo, eh? Jajajaja
En ello ando, eh? Lo de las pilas. Pero creo que voy a necesitar de esas gordotas de transistor antiguo!!! jajajajaja.
Oye, cuéntame cómo te va la vida, no?
Musazos!!!
mid Bombaikoa oso historio luzea da! egunen batean kontatuko dizut garagardo hotz baten aurrean!!!oraingoz ni ere pilak bilatzen hasia naiz, ni neu ere "energi" faltan nagoelako. Jet lag delakoa gainditu nahiean! eta egia esan zure post ero-dibertigarri hoietako bat lagungarri izango zen!!!!!!!beraz!!!!!!!come on!!!!!!!just do it!"!!!!!!!
one hundred and a two kisses for you!!!!!!!!
Hori nahi duzunean, eh? garagardoa ez zait batere gustatzen (Zuk badakizu ... ;-P), baina ahalegin handi bat egingo dut. (zure historioa entzutea asko gustatuko litzaidake ...)
Eta ... beno, post dibertigarri egitea saiatuko dut. Zuretzat. Ea gero munduko energi osoa hartzen duzun eta irribarre pilo bat eskaintzen didazun. (Ondo esanda dago?).
Bezarkada haundi bat, Iraultza!!
Publicar un comentario en la entrada